NİHAL ATSIZ KÖŞESİ
Türk
Kızı
Pınar başına geldi
Bir elinde güğümü;
Çattı yay kaşlarını
Görünce güldüğümü,
Bağlamıştı gönlümü
Saçlarının düğümü.
Bilmiyordum bu örgü
Acaba bir büğü mü?
Sordum: Nerdedir yerin?
Nedir senin değerin?
Yedi kıral vurulmuş,
Ne bu ceylan gözlerin?
Hangisine varırsın
Bu yedi ünlü erin?
Şöyle dedi bakarak
Göklere derin derin:
Kıralların taçları
Beni bağlar büğü mü?
Orduları açamaz
Gönlümdeki düğümü.
Saraylarda süremem
Dağlarda sürdüğümü.
Bin cihana değişmem
Şu öksüz Türklüğümü...
Hüseyin Nihal Atsız
PROF,DR.NEDİM ÜNAL DİYOR Kİ:
Atsız'ın bu muhteşem yazıyıyı
elli yıl önce yazdığını düşünerek okuduğumuzda o'nun tarihciliğinin,idrakinin ne
kadar yüksek olduğu daha iyi ortaya çıkar.Göksultan'ı
her dem yeniden okumak,yeniden keşfetmek lazım.
|
|
Toplumun en büyük haksızlığa uğramış tarihî şahsiyetlerinden biri, II.
Abdülhamid’dir. Kendisinden önceki devirlerin ağır yükünü
omuzlarında taşıyan, en güvenebileceği adamların ihanetine uğrayan ve dağılmak
üzere olan içi dışı düşman dolu bir imparatorluğu 33 yıl sırf zekâ ve hamiyeti
ile ayakta tutan bu büyük padişahı katil, kanlı, müstebit, kızıl sultan, cahil
ve korkak olarak tanıtılmış, daima aleyhinde işleyen bu propagandanın tesiriyle
de böyle tanınmış talihsiz bir insandır.
Daha ilkokul sıralarında belirli bir propagandanın tesirinde kalmaya
başlayarak, yaşları ilerledikçe aynı telkinler ile büyütülen nesillerin, o
propagandanın yalanlarını bir gerçek gibi benimsemelerinden tabiî ne olabilir?
Öğren yavrum ki On Temmuz bayramların en büyüğü,
Esir millet böyle bir gün zincirini kırdı, söktü.
Ondan evvel geçen günler, bilsen ne siyahtı.
Milletin her iyiliğini düşünecek padişahtı;
Halbuki o zaman sultan,insan değil, canavardı,
Canlar yakar, kan dökerdi, millet ondan pek bîzârdı!
gibi saçmalar, kim bilir hangi kırılası kalemlerle
yazılarak okuma kitaplarına geçiyor, körpe beyinlere Sultan Hamîd
düşmanlığı aşılıyordu.
Bu düşmanlığı aşılayanlar ilkönce İttihatçılar, yâni
hürriyet kahramanları (!) yâni Sultan Abdülhamid’in 33 yıl ayakta tuttuğu
imparatorluğu 10 yılda dağıttıktan sonra memleketten kaçan kişilerdi.
İttihatçılardan sonra da Ermeniler, Rumlar, Yahudilerdi. Yâni,
yabancıları işe karıştırarak Türkiye’yi batırmak için Osmanlı Bankası’nı basan,
Anadolu’da kargaşalık çıkaran ve Avrupa’nın gık demesine meydan vermeden Sultan
Abdülhamid tarafından tepelenen Ermeniler; yani Balkanlara saldırıp karışıklık
çıkarmak ve yine yabancıların da işe karışması ile Türkiye’yi parçalamak
isterken Sultan Hamid tarafından 1897’de tepelenen Yunanlılar( ve bizdeki adı ile
Rumlar ); ve Filistin’de bir Yahudistan kurmak
teşebbüsleri Sultan Hamid tarafından önlenen Yahudi’lerdi.
Sultan Hamid, bin türlü siyasî tertiple bu azınlıkların azgınlıklarını yere
sererken, onlarla birleşerek padişahı tahtından indiren kabadayılar:
Türk, Musevi, Rum, Ermeni,
Gördük bu rûz-ı rûşeni!
şarkısının, bu unutulmaz ahmaklık ve ihanet bestesini
söyleyerek meydanları çınlatıyor, Birinci Dünya Savaşı ile mütarekesine kadar
Musevi, Rum, Ermeni vatandaşların nasıl bir “rûz-ı rûşeni” beklediklerini anlamamak gibi bir alıklıkla bir
imparatorluğu idare ettiklerini sanıyorlardı.
Sultan Hamid’i iyice anlamak için tahta çıktığı
zamanı iyi bilmek lâzımdır. Sultan Aziz’in son zamanlardaki çöküntü sırasında,
memleketi yürütmek için beliren iki akımdan libaralizmi
V.Murat, muhafazakârlığı II.Abdülhamid temsil
ediyordu. Liberaller, İngiltere ve Fransa’ya bakarak parlamento ile her şeyin
düzeleceğine inanıyor, muhafakârlar, 30 milyonluk
imparatorlukta 10 milyon Türk’ün hâkimiyetini sağlamak içim mutlak idareye lüzum
görüyordu. Masonlar, Sultan Murad’ı da mason
yapmışlardı. Gerçek yüzünü Sultan Murad’a göstermeyen
masonluğun arkasında ise Yahudilik ve Avrupa emperyalizmi vardı.
İlk Meşrutiyet Meclisindeki Hıristiyan mebuslar, Türkiye’nin biran önce
parçalanması için Ruslar ile savaşa şiddetle taraftar olmuşlardı. Ve gerçekten
de neredeyse imparatorluk dağılacaktı. Sultan Hamid, bunu gördükten sonra,
meşrutiyeti devam ettirseydi, elbette ki yanlış bir iş yapmış olurdu. Müslüman
olmayan mebuslarla birlikte, dışardan körüklenen Arap ve Arnavut
milliyetçiliklerine de set çekmek üzere Meclisi kapatması, Sultan Hamid’in en
büyük başarısı ve hizmetidir. Bu meclis kapatılmasaydı ne olacaktı? 8 milyon Hırıstiyan ve 12 milyon Müslüman yabancıya karşı, kültür
seviyesi hepsinden geri 10 milyon Türkle bu devlet nasıl tutulacaktı? Demokrasi
bir çoğunluk rejimi olduğuna göre, Türklerden çok olan Araplar, meselâ, resmi
dilin Arapça olmasını teklif etseler ve Arnavutları da yanlarına alsalar, sonuç
ne olacaktı? Bütün Türk olmayanlar birleşerek Osmanlı İmparatorluğunun
Avusturya-Macaristan gibi federatif bir devlet olmasını isteseler, bunun, nasıl
önüne geçilecekti? Karışmak için fırsat gözleyen Avrupa devletlerini kışkırtmak
üzere demokratik nümayişler yapılsa, bu ne ile önlenebilecekti?
İşte Sultan Hamid, Meclisi kapatarak bütün bu tehlikeleri önledi ve tahtından
indirilmeseydi daha da önleyecekti.
Fakat onun hizmeti bu kadar da değildi. 1877-1878
savaşından yenilerek çıkan Osmanlı ordusunu, o zamanın en mükemmel silâhları
ile, meselâ mavzer tüfekleriyle silâhlandırdı. Denizci devletlerin ve Rusların
denizden yapmaları mümkün taarruzlara karşı, İstanbul ve Çanakkale Boğazlarını
tahkim etti. Ve, Birinci Dünya Savaşı’nda İngilizlerle
Fransızların 18 Mart 1915 saldırıları bu istihkâmlarla durduruldu.
Mükemmel kurmaylar yetiştirdi. 1914-1918 savaşı ile
İstiklâl Savaşı’nı bunlar idare ettiler. Sultan Aziz’in, Ruslarla çarpışıp
Kırım’ı kurtarmak için hazırladığı donanma, denizcilik tekniğinin değişmesi
karşısında değerini kaybetmişti. 8-
Bunları yaparken de vezirlerinden, paşalarından kimseye güvenmemekte ne kadar
haklı olduğunu zaman göstermiş ve koca vezirler, hiç sıkılmadan, yabancı
elçiliklere, konsolosluklara sığınmışlardı.
Çok namuslu ve dindar bir adam olduğu için, asla kan dökmemiştir. Mithat
Paşa’yı öldürttüğü hakkındaki söylenti iftiradır. Gerçi o, Mithat Paşa’dan
şüphe ediyor, onun Sultan Aziz’i öldürtmüş olduğuna inanıyordu. Fakat, dindar
bir insan olarak, kan dökmekten, bütün hayatınca çekinmiş, Mithat Paşa ile
arkadaşlarının idam kararlarını müebbet hapse çevirmişti. İsteseydi idam
kararını imzalayamaz mı idi? Buna hangi kuvvet engel olabilirdi? Bunu
yapmayarak sonra, Talif’te suikasta girişecek kadar
az zekâlı mı idi?
Memleketi doğrudan tehdit eden Moskof emperyalizmi ile batıdan tehdit eden
Avrupa emperyalizmi ve onun temsilcisi İngiltere’ye karşı devleti savunan
Sultan Hamid, ayrıca azınlıklar ve gafil hürriyetçiler ile de uğraşmaya mecbur
olmuş, güneyden gelen siyonizme de göğüs germiştir.
Sultan Hamid için Osmanlı İmparatorluğunu, soyumuzun düşmanı Moskoflarla
hilâfetin düşmanı İngiltere’ye, devletimizin düşmanları siyonizme
ve azınlıklara, rejimin düşmanı hürriyetçilere karşı savunmak meselesi ve
vazifesi vardı. Bunun için de, kendisinin devlet başkanı kalması gerekti.
Kendisi çekilirse, devletin tutunamayacağı hakkındaki düşüncenin doğruluğu, çok
geçmeden gerçekleşmiştir.
Şimdi bu kadar büyük bir dâvânın karşısında, Peyami Safa’nın ileri sürdüğü
İsmail Safa’nın sürgün edilmesi gibi hâdiselerin ne ehemmiyeti olabilir? İsmail
Safa ne istiyordu? Oğlunun iddiasına göre hürriyet! Yani meşrutiyet, serbest
seçim. Yani bir alay Arap, Arnavut, Ermeni, Rum, Bulgar, Yahudi ve Sırp’ın
Türkiye’nin kaderi hakkında söz sahibi olması... Şimdi akıl, anlayış, vicdan ve
millî şuur sahibi olarak düşünelim: Böyle bir sonuca razı olunabilir mi?
Sultan Hamid, sürgün ettiklerine aylık da bağladığına göre, Anadolu’nun en
sağlam havalı yerlerinden biri bulunduğu, ahalisinin dinç ve gürbüz yapısı ile
belli olan Sivas’ta İsmail Safa’nın ölmesi Sultan Hamid’in kabahatı
mıdır? Verem olan İsmail Safa, İstanbul’da kalsaydı, ölmeyecek miydi?
Babasına karşı beslediği sevgi dolayısıyla, Peyami Safa’nın bazı özel
düşünceleri olması tabiîdir. Fakat, her gün binlerce kişiye seslenen bir
yazarın, Sultan Hamid gibi büyük bir padişahı, Osmanlı sultanlarının en cahili
ve kanlısı diye göstermeye kalkması, doğru mudur?
“Bu dünyada herkes bir çok şeyin cahilidir. Yeter ki kendi işinin cahili
olmasın”. Kendi işinin ehli olduğunu bin bir delille isbat
etmiş bulunan Sultan Hamid ise asla cahil değildir. Onun bir yüksek okul hattâ
lise diploması yoktur. Fakat özel öğretmenlerle hayattan ve içinde yetiştiği
büyük ve muhteşem hanedandan çok cevherli şeyler öğrenmişti. Ressam, hattât ve
musikişinas idi. Doğu ve batı dillerinden bazılarını biliyordu. Kurduğu çok
değerli Yıldız Kütüphanesi, bugün, Üniversite Kütüphanesi’ni de yine o kurdu.
Yani Sultan Hamid, Türk kültürüne kütüphane kurarak, pek çok okul açarak ve
ilmî eserler yazdırarak hizmet etti.
Onun katil olduğu yalan, kızıl sultan olduğu iftiradır. Avrupalıların ve
Ermenilerin yakıştırdığı kızıl sultanlığı benimsemek, onların emellerine hizmet
etmek olmaz mı?
Sultan Hamid, kızıl değil, “Gök Sultan”dır. Herkeste bulunması mümkün ufak
tefek kusurlarını şişirip erdemlerini inkâr etmekle ne Türk tarihi, ne de Türk
milleti bir şey kazanır. İsmail Safa, İngiliz-Boer
savaşında, İngilizlerin bu başarısını, onların elçiliklerine giderek tebrik
ettiği için, Sultan Hamid tarafından haklı olarak, sürgün edilmiştir. Belki
İsmail Safa, o zaman, İngilizlerin nasıl bir Türk ve Müslüman düşmanı olduğunu
bilmiyordu. Fakat geniş haber alma imkânları ile her şeyi bilen Sultan Hamid,
memleket aydınlarının düşman elçilikleriyle temasına müsaade edemezdi.
Şimdi insafla düşünülsün: Hiçbir sebep yokken, sırf yurtlarındaki elmas
madenlerini zaptetmek için, bir avuç Boer’e büyük ordularla saldıran İngiltere’yi tebrik etmek
hangi hürriyetçilik anlayışının sonucudur?
O günkü İngiltere’yi Boer’leri yendi diye tebrik
etmekle, bugünkü Moskofları Finlere karşı başarılarından dolayı alkışlamak
arasında ne fark vardır?
Merhum Gök Sultan Abdülhamid Han, bütün hayatında bir fikir, devleti ayakta
tutmak ve hazırlamak için yaşadı. Siyasî dehası ile Avrupa’yı ve Moskof’u
oyalıyor, bir yandan da demir yolu ve okul ile Türk milletini kuvvetlendirmeye
çalışıyordu.
Sultan Hamid ile onun düşmanları olan hürriyetçileri ölçüştürmek için, yalnız
şu noktaya bakmak yeter: Hürriyet kahramanları (!), hürriyeti yok edip yüzlerce
masumu astıktan sonra, savaşa soktukları devlet yenilince, hırsızlar gibi
kaçtılar. Gök Sultan, bir tek siyasî idam yapmadan, en korkunç siyasî
güçlükleri atlatarak 33 yıllık saltanatında devleti ayakta tuttuktan sonra
tahtından indirilirken, Moskof çarının Rusya’ya davetini; Selanik’ten Alman
gemileriyle İstanbul’a gelirken de Alman İmparatorunun dâvetini reddederek
vatanında sürgün ve mahpus gibi yaşamayı tercih etti.
Türkiye dört sınırında yangınlar olan bir ev, Sultan Hamid, o yangınların eve
bulaşmaması için hızla koşarak ateşe su serpen, kum döken ve keçe kapatan bir
savunucu idi. Bu koşuşmaları sırasında yoluna çıkan bir iki çocuğa çarpıp
düşürdüyse, suç onun değildir. Çünkü, yurdun çevresindeki yangınlar göğe
yükseliyor ve Gök Sultan, alevleri içeri sokmamak için didiniyordu.
Ve sokmadı da...
Ne diyelim? Durağı cennet olsun...
Ocak Dergisi , 11. Sayı , 11 Mayıs 1956
Nihal Atsız
BÜYÜK ATSIZ’A BÜYÜK
ZULÜM
YAVUZ BÜLENT BAKİLER
BÜYÜK Atsız, Kuran'da da
emredildiği gibi, dosdoğru bir adamdı. Ömrünün hiçbir devresinde eğri büğrü
olmadı. İki yüzlü yaşamadı. Neye inandıysa onu söyledi. Bu bakımdan, başına
gelmedik kalmadı. Belâ yağmurundan kurtulamadı. Zulüm, âdeta gölgesi gibiydi.
İstanbul'da Askeri Tıbbiye'nin 3. sınıfında okurken, Bağdat'lı
bir teğmenin, Türkle'e hakaret ettiğine şahit oldu. O
küstah adama selâm vermek içinden gelmedi. Teğmen'in şikâyeti üzerine Askeri
Tıbbiye'den kovuldu. (1925) Ona askerliğini er olarak yaptırdılar.
İstanbul Üniversitesi'nin Edebiyat Fakültesi'nden mezun olunca Prof. Fuat
Köprülü tarafından, aynı fakülteye asistan alındı. (1930) Aksiliğe bakın,
Birinci Tarih Kurultayı'nda, ilmi olmayan bir teze itirazda bulunduğu için,
Maarif Vekili Dr. Reşit Galib, onu üniversitedeki
kürsüsünden alarak Malatya ortaokulunun Türkçe öğretmenliğine sürdü.
İnanmayacaksınız ama gerçek... 1923-1950 yılları arasında, devrin iktidar
partisi, CHP'ye muhalif olmayı vatana ihanet şeklinde anlıyordu. Devletin,
herhangi biri yanlış görüşüne bin belge ortaya koyarak itiraz etmek, en
affedilmez suçlar arasındaydı. Türk Tarih Kurumu tarafından hazırlanarak
liselerde okutulan o meşhur dört ciltlik tarih kitaplarındaki yanlışları, Orhun
dergisinde yazınca derhal bakanlık emrine alındı ve Orhun kapatıldı. (1983) Bir
süre işsiz kaldı. Sonra özel bir lisede Türkçe öğretmenliği yapmasına göz
yumdular. (1939-1944)
CHP çılgına döndü
BÜYÜK Atsız, dağları bile yerinden hoplatacak nispetteki büyük suçunu, 1944
yılında işledi. Hem geçmişte kapatılan Türkçü dergi Orkun'u çıkarmaya başladı;
hem de bu dergide zamanın Başbakanı Şükrü Saraçoğlu'na iki açık mektup
yayımladı. O mektuplarında, devletin önemli mevkilerine sızan komünistlerden
bahsetti. Bunlar arasında, Maarif Vekili Hasan Ali Yücel'in koruyup kolladığı
Sabahattin Ali'den, CHP milletvekili seçilen Leninist Ahmet Cevat Emre'ye kadar
meşhur Marksistler vardı. CHP iktidarı, böyle bir muhalif karşısında çılgına
döndü; Büyük Atsız'ı ve yakın arkadaşlarını en ahmak gerekçelerle İstanbul 1
Numaralı Sıkıyönetim Mahkemesi'ne sevketti.
Ben o 1944 yılında görülen mel'un ve malum Irkçılık-
Turancılık Davası'nın dosyasını, büyük bir dikkatle okumak fırsatını buldum. O
dava, bizim tarihimizin Genç Osman vak'ası gibi,
Yassıada Mahkemeleri gibi en utanç yüklü rezaletlerimizden biridir. Askeri
Savcı Kazım Alöç'ün iddianamesine göre, Nihal Atsız
vatan hainidir. Dünyaca meşhur tarih profesörümüz Zeki Velidi
Togan vatan hainidir. Alparslan Türkeş, Orhan Şaik Gökyay, Necdet Sançar, Reha
Oğuz Türkkan, Hikmet Tanyu,
Zeki Sofuoğlu, Sait Bilgiç, Hüseyin Namık Orkun, Dr.
Fethi Tevetoğlu, Dr. Hasan Ferit Cansever
vatan hainidir! Niçin diye sormayınız. Çünkü bunlar 1944 yılının genç
Türkçüleridir. CHP'ye muhalifilerdir. Üstelik zaman zaman iktidara kafa tutan Nihal Atsız'ın görüştüğü ve
konuştuğu, hatta mektuplaştığı kimselerdir. O zaman: "Atın bu adamları
tabutluklara, başlarının üzerinde 1.500 mumluk lambalar yakarak, döverek,
söverek, aç susuz bırakarak hakaretlerde bulunun" denildi.
Hapis cezası yağdı
BÜYÜK Atsız'ın 9 Nisan 1945 tarihinde, tutuklu bulunduğu Tophane Askeri
Cezaevi'nden mahkeme başkanlığına gönderdiği bir dilekçe var. Diyor ki:
- Askeri Cezaevine gelinceye kadar, Emniyet Müdürlüğü'nde geçen yedibuçuk aylık
müddet içinde, toprağın beş metre altında, duvarlarından lağım suları sızan
rutubetten kibrit bile yanmayan güneşsiz, havasız, dar, pis, gayriinsani
hücrelerde yaşayarak sıhhatimi kaybettim. Bu hal, ne adaletle, ne
vatandaşlıkla, ne de insanlıkla bağdaşır. Şerefli bir Türk olmam dolayısiyle, bana güvenilerek tahliyeme karar verilmesini
dilerim!
Peki yüksek mahkeme, Büyük Atsız'ın tahliyesine karar verdi mi?
Verir mi hiç?
Eline geçen bir büyük vatan hainini (!) bırakır mı hiç. Duruşmalar sonunda
Prof. Zeki Velidi Togan 10
yıl ağır hapse mahkum edildi. Nihal Atsız 6.5 yıl, Necdet Sançar 1 yıl 2 ay,
üsteğmen Alparslan Türkeş 9 ay 10 gün hüküm giydiler. Gerçi, daha sonra yine
askeri temyiz mahkemesi, bütün sanıkları beraatle
tahliye etti amma neden sonra!
Büyük Atsız'ın büyük çilesi bitmedi.
Aziz devletimiz, öyle bir değeri, Süleymaniye Kütüphanesi'ne memur olarak tâyin
etti. Büyük Atsız, 1967 yılında, içteki ve dıştaki bazı kişi ve kuruluşların
Doğu ve Güneydoğu Anadolu üzerinde büyük oyunlar oynadıklarını, Türkiye'nin iç
ayaklanmalara gebe olduğunu ÖTÜKEN dergisinde yazdığı için, Mustafa Kayabek ile birlikte 15 aya mahkum oldu ve hapsedildi.
Yaşasaydı, daha ne zulümler görecekti
NİHAL ATSIZ
((Hüseyin Nihal Atsız, yazarımız Osman ÜÇER’in 1968lı
yıllarda bir bakıma özel öğretmenliğini yaptı. Yazarımız İstanbul Üni. Hukuk Fakültesi öğrencisi iken ayda en az bir defa
Atsız’ı ziyaret eder, O’da memnun olurdu. Yazarımıza sorular sorar aldığı
cevaplar üzerine düşünürdü.
Yazarımızda O’nun anlatımlarını dikkatle dinlerdi.
Büyük Fikir adamı, edebiyatçı Atsız, bir gün Osman ÜÇER’e Ötüken’de yazmayı teklif etti. Tahminen otuz-kırk yazısı
yayınlandı. Hiçbir yazısı geri çevrilmedi.))
EMEVİ’NİN ZARARLI ETKİLERİNDEN HABERİM YOKKEN..
Evet, bu büyük insanla İstanbul’da defalarca sohbet ettim. Rahlesinin
dibinde bilmediğim konuları dinledim. Ama, öncelikle bir hususu belirtmem
gerekiyor. O zamanlar, İslam’ın derinlemesine meselelerini bilmediğim için Emevi’nin zararlı etkilerinden haberim yoktu. Bu bakımdan
Atsız’ın bazı konuşmalarından geceleri uykularım kaçıyordu. Örnek mi? Bazı din
adamlarından çok şikayetçiydi.
Bense, bu konuda çok hassastım. Dininin görevlilerine toz
kondurulmasını istemiyordum. Onlarca makalem din adamlarının övgüsüyle doluydu.
Sonraları kazın ayağının böyle olmadığını anladım ama, iş
işten geçmişti. Yine de hiçbir konuşmasında Rahmetli Atsız’la tartışmaya
girmedim. Büyük filozofumuzu dinlemekle yetiniyordum bu konularda.
Erzurum Savcılığı bir yazımdan dolayı takibat açtı. Bir
sayfa savunmama eklediğim sekiz on Ötüken Dergisi’nde çıkmış yazılırımı
sununca, sanıyorum sırf o sebeple takipsizlik verildi.
Hasılı Rahmetli’nin ölümüne kadar
fırsat buldukça ve O’nu bıktırmadan dizinin dibinden ayrılmaya çalıştım. İşin
en garip tarafını da not edip, takdirini okuyucuya bırakayım. Rahmetli Necip
Fazıl Kısakürek’in de konferanslara giderken teybini taşırdım. Atsız ile
Kısakürek arasında gerçekten fikri fark vardı. Ben ikisini de dinlerken mest
oluyordum. İyi de gerçek fikrim hangisiydi halen anlayamadım. Birisi Türkçülüğü
yerden göğe kaldıran adam, romancı, sanatkar, dava adamı. Diğeri ‘de İslamı
yerden göğe kaldıran, İslamı istismar edenleri yerin dibine batıran Dünya
çapında şair, yazar, tiyatro yazarı, düşünür, dava adamı.
İkisini de at koşularında at başı önemsiyor, hiçbir ayırım
yapmadan peşlerinden gidiyordum. Şu anda Fatih-Malta’da Mütehassıs göz
doktorluğu yapan Siverekli Sefer Ağaçhan kardeşimle
birlikte Kısakürek’in iri teybini taşırdık.
KISAKÜREK - KABAKLI KÜKRERLERKEN...
Mesela Çapa Konferans salonunda Kısakürek ve Kabaklı
konuşacak. Yerimizi alırdık. Neydi o Yarabbi? Jest ve tiklerinin alevlediği Necip Fazıl Kısakürek, salonu hop oturtup hop
kaldırırken ruhumuzun derinliklerine kadar etki altında kalırdık. Demek ki, iyi
yetişmemişiz ki, ondan sonra yaşadığımız hayatta bir dava adamı olamadık. İtin
kar yediği gibi biraz İslam, biraz Türkçülükle dava adamı mı olunur? Dava
adamı, aldığı her soluk anında davasını unutmayan adam demektir. Bozuk düzenin
bin bir derdiyle cebelleşirken, ne dava, ne hedef tutturamamış oluyoruz.
Konferans sonrası çoğunlukla Maraşlı arkadaşların etrafını
sarmasıyla bir kebapçıya gidilir, tikli ve kahkahalı sohbetlerle konferans
değerlendirilirdi. Hele o Büyük Doğu dergisi yok mu ya? Aman Allah’ım. Her
zerre harfini yiyen kudururdu. Bütün Türkiye hop oturur hop kalkar dergi elden
ele dolaşırdı. İnsan resmi ile maymun resmini yan yana koyuvermesi bile
ortalığı birbirine katmasına yeterdi.
NİHAL BEY ŞAMATA BİLMEZDİ
Ne yalan söyleyeyim. Nihal Bey’de bu şamata yoktu. Sessiz
yaşar, romanlarında, şiirlerinde ve makalelerinde yanardağ gürlemeleri yapardı.
Bozkurtlar’ın ölümü, Diriliyor’ u dünya Türklüğünün
baş altı kitabıydı. Köküne, atasına, davasına sadık olmak isteyen gençler o
kitapları, Kozanoğlu’nun kitaplarını hafızlarlardı.
Bir avuç genç, Cumhuriyet’e layık yetişiyordu. Çoğunluk sessiz ve nötr, diğer
bir çoğunluk ise Nazım’ın, Karl Marks’ın, Saint Simon’un peşindeydi.
Burunlarının dibindeki Nahçivan’ı,
Azerbeycan’ı, Kerkük’u
bırakan bir kısım genç, Amerika’nın karıştırdığı Vietnam Türküsü söylerlerdi.
Istırapları üzerinde Nazım’ın votka içtiği Orta Asya Türkleri’ni yok
sayarlardı.
Hey Yarabbim! O ne günlerdi? 12
eylül gerçekten gençliği kendisine getirdi. Getirdi derken, eski meşguliyetlere
yekün çekti. Yoksa olması gerektiği hale getirmediği gibi bu seferde nötr,
dengesiz, gününü gün eden bir kısım gençlik türedi ki, birbirine kurşun atan
gençlerden daha işe yaramaz bir kitle yetiştirme gayeli locaların bulunduğu
ispat etti.
KAPİTALİSTİN DAVASI SATTIĞI BUZDOLABINDAN ELDE ETTİĞİ
KAZANÇTIR
Kafası çalışan iki gençlik nasıl oluyordu da, birbirine
kurşun atıyordu.? Kalıbımı basarım, kapalı kapılar ardındaki beynelmilel
derneklerde planlanıyordu. Trilyoner, vahşi kapitalizmin mensupları
buzdolabını, çamaşır makinesini kime satabilecekse ona satar, vatana kimlerin
hakim olduğu hiç önemli değildir. Hani hatırlarsınız. Türkeş kükremişti:
- Herkes çizmeyi aşmasın. aşmasın. O kapitalistler
ki, daha dün fabrikalarına benzin döken, yakan aşırı sol gençleri kurdukları
bazı televizyonlarda sunucu yapıyorlardı. Böyle çirkin bir oyun olsa olsa Yahudi güdümlü, vahşi kapitalizmle mümkündü.
İşte, O Necip Fazıllar, O Atsızlar böyle bir tehlikeyi
önceden görüp, halka ikaz yapan evliya yapılı kimselerdi. O halkın bazısı ise,
aradan zaman geçmeden Avrupa Birliği isterisiyle gerçekleri görmediğini ihsas
ettiren figüranlar durumundaydı.
.........................................
Hüseyin Nihal atsız, 12 ocak.1905 de İstanbul Kadıköy
ilçesinde doğmuştur. Lise öğreniminden sonra Askeri tıbbiye öğrencisi oldu.
Kabataş Lisesi’nde üç ay yardımcı öğretmenlik yaptı. 1026 ‘da İ. Ü. Yüksek
Muallim Okulu’na yatılı öğrenci olarak kaydoldu.
1931 de mezun oldu. Fuat Köprülü’nün
yanına asistan olarak girdi. O yıl dergi çıkarmak çalışmasına girdi ve dergiye
kendi adını verdi: Atsız.
Köprülü, Zeki Velidi Togan, Abdülkadir İnan gibi ilim
adamları da bu kadroda yer aldı. 17 sayı çıkan Türkçü ve köycü dergide çalıştı.
Yayınladığı yazılardan ve Şükrü Saraçoğlu’na hitaben yazdığı yazılardan
yargılandı. 1944 Turancılık davasında sanık oldu. 6.5. seneye mahkum oldu.
Arkadaşları da ceza aldılar. Askeri Yargıtay kararı esastan bozdu ama 1.5 yıl
tutuklu kalmış oldu.
Edebiyat öğretmenliklerinden sonra Süleymaniye
Kütüphanesi’nde görev yaptı. 1950-52 yıllarında Haftalık Orhun Dergisi’nin de
başyazarlığını yaptı. 1962 de kurulan Türkçüler Derneği’nin genel başkanlığına
getirildi.
ÖTÜKEN DERGİSİ TÜRKÇÜ VE MİLLİYETÇİLERİN ELİNDEN DÜŞMEZDİ
Ötüken yayınlanmaya başladı. 1967 de 6 yıl yargılandı. 1973
de 15 ay hapse mahkum oldu. Kronik enfarktüs yüksek tansiyon ve ağır
romatizmadan rahatsız olmasına rağmen adi suçlular koğuşuna kondu.
Koruturk
tarafından tepkiler değerlendirilerek (Karadeniz Teknik Üniversitesi’nden gelen
dilekçede 44 öğretim üyesinin imzası vardı.) affedildi. Türk Tarihi üzerine
çalışmalar esnasında kalp krizi ile öldü.
1975 de ölümü büyük üzüntü doğurdu.
.................................................................................
Ben Rahmetlmi Atsız’ın
öğrencilerindendim demiştim.. Bu onun öğretmenlik yaptığı okulun öğrencisi
olduğum anlamına gelmez. İstanbul’da okumaya başlayınca ve işlerim rayına
girince kendisini buldum. Gençlik Derneği kurmam O’nun tavsiyesiyle oldu.
Yıllarca Ötüken dergisini derneğimize bedava gönderdi. Ayrıca sanıyorum onlarca
yazımı da bu dergide yayınladı.
SALİM BİR MÜSLÜMAN DERKEN
O ZAMAN CLAY’I-MUHAMMED ALİYİ DÜŞÜNMÜŞTÜM.
Biraz önce bahsettiğim gibi, Erzurum savcılığının bir
yazımdaki bir cümlede geçen (Kafir bir Türk, Salim bir Müslüman) cümlesi için
başlattığı takibat Yedek Subayken başıma iş açacakken, Ötükendeki çıkan
yazılarımı savunmalarıma dahil ederek takipsizlik kararı verilmesini sağladım.
Bu sebeple elimde bulunan ve yazım çıkmış Ötüken dergisi sayısı yarı yarıya
azalmıştır
Bu güne kadar Rahmetli Atsız için geniş bir yazı dizisi
kaleme almadığım için kendimi suçlu hissediyorum. Sağolsun
Gazeteciler Derneği Başkanı Ali Osman Sayın’ın teşvikiyle yazıyı çabuklaştırıp
gündeme getirdim.
Bu vesileyle şunları anlatmam gerekir. İ. Ü. Hukuk
Fakültesi okuma odalarında belli zamanımı harcadıktan sonra Rahmetli Atsız’ı
Süleymaniye Kütüphanesi’nde ziyaret ederdim. Niğde Gençlik Derneği
Başkanı.olduğum için mi, yoksa gönderdiğim, verdiğim yazılar için mi bana diğer
verdiğini pek bilemezdim. Yalnız şunu iyi hissediyordum ki, ziyaretine
vardığımda bakışından (Niye arayı uzattın?) der gibi bakardı.
GÜNÜNÜ İYİ TAHLİL EDEN, İLERİYİ GÖREN ADAMI DİNLERKEN
Yaşı yaşıma eşitmiş gibi uzun süre benimle sohbet etmekten
sıkılmazdı. Aklımda kalan onlarca cümlesinden en belirgin olanı (Hocaların
yetersiz eğitimde ve görüşte olmalarıydı.) Ben, maalesef Emevi kaynaklı yaşanan
İslamcılığın suvarilerine çok hizmet ettim. O sebeple
o günlerde rahmetlinin anlattıkları ruhumda çalkantılar yaratır ama, kendisine
belli etmezdim.
O kadar dert arasında (neden bu konu üzerinde durur ki?) derdim.
Demek ki anlamazmışım da ondan. O’nunla sohbet ettiğim yılların üzerinden
birkaç on yıl geçmesinden sonra O’nun haklılığını bu gün haykırmak istiyorum.
Emevi esareti devam etmekte, bir takım örümcekliler dini sömürmeye devam
etmektedir. Haccın yapılış şeklini tenkit edenlerin (aylı gecelerde göğe uluyan
köpek gibidir!) sözünü minberden söyletebilen zihniyet ancak ve ancak bir
yobazlık ve ayırımcılık zehirleri saçmaktadır.
OKUMAYAN NESİL BİR ÇOK ŞEYİ BİLMEDİĞİ GİBİ ŞAMANİZM’İN DE NE
OLDUĞU KATİYEN BİLMEMEKTEDİR. VAR MI YOK MU KULAKTAN DOLMA LAFLAR...
Atsız dinsiz değildi. Şamanist değildi. Cahil muhitler Şamanizmi bir din sanırlardı. Halbuki folklorik bir
değerden öte gitmezdi. Bu gün dini, bir kısım yobaz nasıl sömürüyorsa, Şamanlarda
o zamanki Türkleri sömürüyordu. Bir kurnazlık ve sömürü aracıydı. Hem Şamanizm
yalnız Türkler’e has bir kavram değildi ki. Dünya milletlerinin çoğunda bu
akım, bu görüş yaygındı. Türklerde de bu bakımdan görüldü. Ama, hiçbir zaman
bir din olarak değil. Bir folklorik değer olarak.
Ben nedense Şamanizm’i öğrenmek için okuduğumda hiçbir şey
anlamadım. Hoşlanmadım. Beni hiç sarmadı. Halbuki birkaç eser de karıştırdım.
Şimdi, durup dururken Şamanizm’i bir din sanmak ve O’nu Büyük Türkçü’nün dini olarak sunmak cehalettin ta kendisidir.
Şamanizm denince şu anda çoğunlukla zeki kimselerin yoksul halkı sömürme aracı
bir atraksiyon-matraksiyon aklıma gelmektedir.
Cehaletimi herkes hoş görsün.
Dünya Türklüğünün bilgili ve görgülü adamı nasıl Şamanist
olurdu?. Rahmetli Türkeş’in bu konuda bir takım ifşaaatı
vardır. Bence bu suç değildir. Emevi yaşantısı dışında Türk’e has gerçekten
cihan şumul bir dini izah söz konusu olsa ilk
araştırıcısı ben olacağıma göre, Hocam Atsız’ın bu konudaki girişimleri ya da
fikirlerinin abartılmasına gerek yoktur.
Bu dünyada da, öbür dünyaya da tanıklık edeceğim ifadeleri
yobazlığın zararları üzerineydi. Milli oluşu, ulusallığı hançerleyen ve Arap
emperyalizminden çok daha zararlı yobazlığın ciğerimize işlemiş bulunmasını
benim ifade etmem, onun daha sakin ifade etmesinin korkulacak ne yanı vardır?
Bir kimse bulunduğu görevde yirmi sekiz defa hacca gidiyor
ve dolarları cebe indiriyorsa o adam olsa olsa, İslam
dışı bir kimsedir. İslam’ın içine sızmış bir kimsedir. Bir çok yazılarımda
ifade ettim. Kırk yaşına, elli yaşına kadar (avrat oynatma) alemlerinin kıralı
olup, sonra hemen namaz niyazla kendini defalarca haç yolunda bulup, yüzlerce
dönüm araziyi külfakış eden kimselerin yaşadığı
İslam’sa, buna ses çıkarmayan düzen İslam’sa ben olsa olsa
kapı kolu olurum.
VATANSEVERLİK BARİZ VASFIYDI
Böyle bir atmosferde Atsız’ın ikazları, anlatımları vatan
severlik ve Allah aşkından başka bir şey değildir. Peki, bu konu böyle
eleştirilince Atsız’ın hiç mi hatası yoktu? Sorusu vaki olursa işte o zaman
benim boğazıma tıkanıklık gelir. Meseleyi iyice aleniyete kavuşturmak istemem.
Şöyle üstü kapaklı yazarım. Belki haklı olabilir. İlerde benim bu konuda nasıl
düşüneceğimi bilemiyorum. Zira, on yıl namazlı niyazlı diye bir adama ekmek
veriyorum. Susuyor susuyor, sonra şerefsiz, katil bir
Ermeni’nin haklı olduğunu söyleyebiliyor. Öyleyse, Atsız’a atfedilen bir söz
birikimi vardır ki bunu ben hiçbir zaman kabullenmedim. Ama, günün birinde
haklıymış derim diye korktuğumdan bu meseleyi daha fazla açma cesaretim,
yoktur.
Bildiğim şudur. Türklüğün en büyük adamlarındandır. Ziya Gökalpt’en sonra gelen en büyük Türkçüdür. En büyük
Türk devlet adamı ve siyasetçisi Atatürk’tür. Atsız ise fikir adamıdır. Yılmayı
bilmemiştir. Kürşad destanını hepiniz bilirsiniz. O’nun romanlarında o destan
şahane anlatıma kavuşur. Türk Boyları Çin’in esaretindedir. Prensler
birleşirler ve ihtilalle istiklallerine kavuşmak isterler. Karar alırlar.
İhtilal liderliğini Kürşad’a teklif ederler. O bir şartla kabul eder. İhtilal
başarıya ulaştıktan sonra kendisi sivil hayata çekilecektir. Kabul ederler.
Sarayı basarlar. Gayeleri imparatoru kaçırarak ihtilali başarıya ulaştırmaktır.
Maalesef hava muhalefetiyle ihtilal teşebbüsü duyulur. Kırk prens ırmak
kenarında şehit edilirler.
Bilinen ilk Türk İhtilali olan bu destan O’nun dilinde
destanlaşır. Devleşir. O, Kürşad’ı dünyanın en büyük kahramanı
sayar. Şimdi soralım. Türklük düşmanlarının böyle bir kişiliği saldırı
şekli mücadelenin Kürşad’ın mücadelesinden farklı ne yanı vardır? Bu bakımdan
ona yirminci Yüz yılın Kürşad’ı demektedirler. Başını eğen bulunmadı. Bileğini
bükenin bulunamadığı gibi.
Sözü buraya getirince O’nun kahramanlık adlı şiirini
sunmanın zamanı gelmiştir:
KAHRAMANLIK
KAHRAMANLIK NE YALNIZ BİR YÜKSELİŞ
DEMEKTİR,
NE DE YILDIZLAR GİBİ PARLAYIP
SÖNMEMEKTEDİR.
ÖLMEZLİĞİ DÜŞÜNMEK BOŞUNA BİR EMEKTİR;
KAHRAMANLIK: SALDIRIP BİR DAHA
DÖNMEMEKTİR,
SIZLASA DA GÖNÜLLER DÜŞLERİN YASINDAN
KOŞAR ADIM GİTMELİ ONLARIN ARKASINDAN.
KAHRAMANLIK: İÇERİK ACI ÖLÜM TASINDAN
İLERİYE ATILMAK VE SONRA DÖNMEMEKTİR.
YIRTICILAR AZ YAŞAR...UZUN SÜRMEZ
DOĞANLIK...
HER IŞIĞIN ARDINDA GİZLİDİR BİR
KARANLIK...
ADSIZ SANSIZ OLSA DA, EN BÜYÜK
KAHRAMANLIK:
GÖZ KIRPMADAN SALDIRIP BİR DAHA
DÖNMEMEKTİR.
KAHRAMANLIK NE YALNIZ BİR YÜKSELİŞ
DEMEKTİR;
NE DE GÜNEŞLER GİBİ PARYAYIP SÖNMEMETİR.
BUNUN İÇİN ÖLÜME BİR ATILIŞ GEREKTİR.
ATILDIKTAN SONRA DA BİR DAHA
DÖNMEMEKTİR...
HÜSEYİN NİHAL
ATSIZ 4390 /474
Kültür emperyalizminin uşakları ona hücum ettikçe,
mücadelesi yeğinleşmiş, azmi katbekat artmıştır.
Romanlarında yazılarında şahane bir üslubu vardı. Akıcı
anlatımı büyülerdi.
..............................................................
E S E R L E R İ:
Atsız için Meydan Larousse
2. Cildinin 292. Sayfasında Türkiyat Enstitüsünde bir yıl asistanlıktan sonra
çeşitli orta okul ve liselerde öğretmenliğe, edebiyat öğretmenliğine
başladığını yazmaktadır. Ansiklopedinin basıldığı yıllarda Süleymaniye
Kütüphanesi’nde tasnif komisyonu üyesi bulunmaktadır.
Varsağı ve koşma tarzında şiirleri,
tarihi ve ebedi incelemeleri mevcut bulunmaktadır demektedir. Atsız
mecmua’yı 1931, 1932 de 17 sayı, Orhun’u 1933 ve 1934 de dokuz
sayı, Orkun’u 1952 den itibaren 66 sayı, Ötüken ’i ise 1964’den itibaren
çıkarmakta olduğunu yazmaktadır.
Bozkurtlar’ın Ölümü’nün 1946 da basıldığını,
Bozkurtlar diriliyor’un da ilk basımı 1959’da olduğu
kayıt ediliyor.
Yolların sonu isimli şiir kitabı 1946’dan
1963’e kadar 3. Baskıyı yaptığı zikrediliyor. Bilimsel eserleri arasında
bulunan Edirneli Nazmi 1934, Türk Tarihi
Üzerinde toplamalar 1935, Dokuzboy Türkler ve
Osmanlı Sultanları Tarihi 1949, Şükrullahi
Rumi’nin Behçetüt Tevarih
adlı kitabının Türkçe’ye tercümesi ve inceleme
1949, Türk Edebiyatı Tarihi 1940-1943, Osmanlı Tarihleri (Ahmedi, Şükrullah, Aşıki, Karamanlı Nişancı Mehmet Paşa, Bayatlı Mahmut
Oğlu Hasan’ın tarihleri, 5 kitap 1949, Osmanlı Tarihine ait
Takvimler 1960, Türk Tarihine ait meseleler 1966, Birgili Bibliyografyası
1968, Ebussuut Bibliografyası
1968, Ali Bibliografyası 1968 de
yayınlandığı zikredilmektedir.
Ötüken dergisinde bir çok yazıları kaleme
almıştır. Bütün idealistler gibi tamamen şahsi parasıyla bu mücadeleyi
yürütmüştür. Ne ayalan söyleyeyim, Basri Gocul, Nihal ATSIZ kadar
meşhur değildi ama, öksüz Türklük davasına bu iki kişinin çalışma şekli hemen hemen aynı şartlarda yürümüştür.
Basri Gocul’dan
bahsettiğim yazılarda ifade ettiğim gibi, Gocul,
yokluklar içinde ideali yolunda yürümüş, eserlerini aile efradının rızkından
böldüğü harcamalarla meydana getirmiştir.
Ev sahibinin tahliye isteğine bir sebep
bulamayınca, o kadar çok kitabı vardır ki, evim bunun yüzünden çökecek
iddiasını mahkemede sergilemiştir. Bu insanlar insan üstü değil de nedir? Bir
insanın, diğer insanlardan üstün olması için mutlaka evliya maharetleri
göstermesi mi gerekmektedir. İmkansızlıklar içinde ruh bütünlüğünden,
aktivitesinden, hamlesinden hiç bir şey kaybetmeden ilerleyen bu insanların
üstünlüklerini böyle mütevazi yazılarla tespit etmiş bulunmamızın hakkaniyet
yanını takdir siz muhterem okuyuculara aittir.
Necip Fazıl için harcamalarında bir takım
izahlar getirenlerin işine karışmıyorum. Ama, sanatının emsalleri söz konusu
olursa dünya çapında olduğunu kimse inkar edemez. Bunu sezen fikir sevenler,
ona defalarca imkan tanımış derler. Bu meseleleri eleştirmeyi onlara duyduğum
sevgi ve sayşgı ölçüsüne zarar vereceğinden doğru
bulmuyorum. Daha iyi bilen, daha cesuk kimseler
bunları aydınlığa çıkarsın.
Ama, sanatına laf edenin dili kurur.
Sahasında Türkiye’de eşi ve önderi söz konusu olamaz. İngiliz Şekspir’i severim. Necip Fazıl’ın eserlerini inceleyince de
aynı ve kat kat yükseği bir sanatı görürüm. Çünkü
O’nun hem sanatı ve hem de sarıldığı ideolojinin dünyada eşi yoktur. Ölçü olsun
diye yazıyorum. Dışarda Şekspir,
içerde Necip Fazıl.. Mukayese kabul etmezler.
Bu değerler sanat yönünden mukayese kabul
etmez. Bir milletin ideolojisinin tutması için harcanan emek, cesur fikirleri
serdetmek bakımından da dünyada Atsız’ın üstüne yoktur.
..........................................
1952’li yıllarda Milli Kültür Düşmanları
hem mehmet Akif’i işleme durumundaydılar hem de sıkılmadan, İstiklal marşımızın
şairidir ama, sanatı zayıftır diye zavallılıklarını ortaya koyan hükümler ileri
sürürlerdi. Safahatı elinize alır okursunuz. Sanata tam numara verirsiniz. Peki
neden öyle söylerlerdi.?
Bir Avrupa Birliği mensuplarını tarafsız
gözlerle inceleyiniz. Hepsinin tamamına, tümünün yekünuna
eşitinin Türk Düşmanı olduğunu görürsünüz. Bizim Kültür düşmanlarımız ise,
istedikleri bir Türkiye yaratmak için Avrupa Birliğinin herkese Yüro, herkese
istediği cinsten kadın vereceğine yakın vaadlerle insanımızı kandırırlar. Her
şeyin başı ve sonucu Avrupa Birliğine girmekle olacağını proboganda ederler.
Avrupa Birliğu
Türkiye’yi ne alır, ne de O’nun rahat yaşaması için bir fikri vardır. Her
ne kadar kendileri din diye bir kavram bırakmamışlarsa da, irsi olarak Türk
Düşmanlığı ile başlardı döner. Bu bakımdan bu konuya meraklı insanlarımız
hayretten ağızlanı kapanmamaktadır. Bizimkilerde
girme isterisi, onlarda ise hakaret isterisi at başı gitmektedir.
Gelinde bu işin içinden çıkınız. İşte
bizim Kültür düşmanlarımız ise, kültürsüzlük dininin elemanları olarak, gerçek
şairlerimizi küçümserler, yalançı Yahudi ve Ermeni menşeli olanları takviye
ederler. Probogandaya boğarlar. Aklı ermeyenler bir
ömür boyu bu şamatada yönünü bırakamaz.
İşte Mehmet Aki1f’nin sanatı için
konuşanlar bu gayeli bu vasıflı, bu nitelikli kimselerdir. Seyfi baba şiirini
alınız elinize. Okuyunuz, yine okuyunuz. Yüz yıla yaklaşan zaman içinde
yazıldığı halde anlarsınız. Dili sade anlatımı sadedir. Halbuki aruz vezni ile
yaratılmıştır. Konuşur gibi. Peki bu sanat karşısında şapkanı çıkarıp eğilmek
düşmez mi sana? Hayır, eğer o Mehmet Akif’in başarısı olmasaydı, Polanya dönmesi bir şairin şiiri olsaydı, bak sen şamataya.
Yeni yazarlara girmeyim diyorum ama, siz
yine yeniyi de eskiyi de karıştırıp ortada dönen sahtekarlığı mutlaka çözünüz.
Bir hamam oğlanı Yahudi Probogandasıyla dünyanın,
Türkiye’nin en büyük yazarı olarak takdim ediliyor. Eserlerini okuyorsunuz,
kitap bitinceye kadar hasta oluyorsunuz.
Bir Ermeni it çiziği gibi roman yazıyor.
İlk sayfada başlayan cümle son sayfanın sonunda bitiyor. Çitim çitim. Aman bir bakıyorsun Bab-ı Ali öğe öğe öküz ediyor, dört ayağını dokuz ediyor.
Ben divanın ağdalı, karmaşık, otuz iki
şark dilinden bozma şiirlerinden de pek hoşlanmam. Halkın üzerinde
peydahlamışlar, halktan uzak olmuşlar.
Yunus, Karacoğlan,
Arif Nihat Asya, Faruk Nafız Çamlıbel, Niyazi Yılrıdım Genç Osman oğlu, Basri Gocul gibi onlarca yazarımız halkı anlamak ve halka
anlatmakta destanlar yazmışlardır.
Bu açıklamalardan sonra Rahmetli atsız’ın bir şiirini okuyunuz. Yargınıza öylece varınız:
GERİ
GELEN MEKTUP
Ruhun mu ateş, yoksa o gözler
mi alevden?
Bilmem, bu yanardağ ne biçim korla tutuştu?
Pervane olan kendinin gizler mi alevden;
Sen istedin, ondan bu gönül zorla tutuştu...
Gün senden ışık olsa da bir renge bürünse;
Ay secde edip çehrene yerlerde sürünse;
Her şey silinip kaybolurken nazarımdan
Yalnız o yeşil gözlerinin nuru
görünse...
Ey sen ki kül ettin beni onmaz yakışınla,
Ey sen ki gönüller tutuşur her bakışınla !...
Hançer gibi keskin ve çiçekler gibi ince
Çehren bana uğrunda ölüm hazzı verince
Gönlümdeki azgın devi rüzgarlara attım.
Gözlerle günah işlemenin zevkinin tattım.
Gözler ki birer parçasıdır sen de İlah ’ın,
Gözler ki senini an katı zulmün ve silahın ,
Vur şanlı silahınla gönül mülkü düzelsin;
Sen öldürüyorken de , vururken de güzelsin!
Bir başka füsun fışkırıyor sanki yüzünden ,
Bir yüz ki yapılmış dişi kaplanla hüzünden...
Hasret sana ey yirmi yılın taze baharı,
Vaslınla da
dinmez yine bağrımdaki ağrı.
Dinmez! Gönlün, tapmanın, aşkın sesidir bu!
Dinmez! Ebedi özleyişin bestesidir bu!
Hasret çekerek uğruna ölmekte kolaydı,
Görmek seni ukbadan eğer mümkün
olsaydı.
Dünyayı boğup mahşere döndürse denizler,
Tek bendeki volkanları söndürse denizler ...
Hala yaşıyor gizlenerek ruhuma “ Kaabil”;
İmkanı bulunsaydı, bütün bütün
ömre mukabil
Sırretmeye elden seni bir perde olurdum.
Toprak gibi her çiğnediğin yerde olurdum.
Mehtaplı yüzün Tanrı’yı kıskanıyordur.
En hisli şiirden de örülmez bu güzellik.
Yaklaşması güç, senden uzaklaşması zordur,
Kalbin işidir, gözle görülmez bu güzellik!
..................................................
SİZ DANS EDERKEN BİZ SAVAŞTIK DİYEN ŞİİR
Yazımızda belirtiyoruz. Hocamızın her fikri, her sözünü
aynen kabullyenemeyiz. Onu eleştirmek için demiyorum.
Bu fikir özgürlüğümüzde var. Şu var ki, O7unn büyüklüğünde bir Türkçü zor
bulunur. Akıcı üslubuyla yazdığı şiirler, ebediyete kadar Türk Gençliğinin en
büyük rehberlerinden biri olarak kalacaktır. Ruhu şad olsun.
Aşağıdaki şiirinde hitap ettiği kızın bence (yarı aydın)
olduğunu kabul etmek gerekir. Müşahhas bir bayan olarak düşünmemek gerekir. Bir
çok yazımızda söyledik. Bir çok erkeğin düşürdüğü kadının adını -kötü kadın
koymak- isabetsizdir. Bir deyişimi tekrarlamaktan çekinmem. Bir çok sosyal evde
bulunan kadınlar bizim kardeşimizdir. Hatta Sosyal eve düşmemiş ama,. Toplumda
orada burada ezilenlerin bizim bir yakınımız olduğunu hiç aklımızdan
çıkarmayalım. Bu şiirde bahsedilen kişi, yarı aydının, milli kültürden
ayrılmış, yabancılaşmış bir aydın olarak gözümüzün önüne getirmeliyiz. Topal
askeri’de isimsiz kahramanlar olarak yorumlamak gerekir.
Madde peşinde, Doğu Türkistan Türkünü Çinin bir parçası
olarak gören fahişeleri ve Türklüğün meselelerine yabancı, dünya vatandaşlığını
kurtuluş olarak gören beynelmilelcileri Nihal Atsız böyle anlatmıştır. İfade
ettiğim gibi Topal askerlerde bir avuç isimsiz kahramandır.
Bir çok insan hem bu vatanın bütün yararlarından
faydalanıyor, hem de taşın altına elini sokmuyor. Kitap yazdım sanarak salak salak sırıtıyor. Aydın değiş, zifiri karanlık bu kişileri
düşününce, Atsız’dan daha açık bazı ifadeleri neden
kullanmadığımız için içimiz içimize sığmıyor. Kendimizi affetmiyoruz.
TOPAL ASKER
Ey saçları “alegarson”
kesik hanım kız!
Gülme öyle bana bakıp sen arsız arsız!
Bacağımla alay etme pek topal diye.
Bir sorsana o topallık neden hediye?
Sen Şişli’de dans ederken her gece, gündüz
Biz ötede ne ovalar, çaylar, ne dümdüz
Yaylaları geçtik, karlı dağları aştık;
Siz salonda dans ederken bizler savaştık.
Ey dudağı kanım gibi kıpkırmızı kız,
Gülme öyle bana bakıp sen arsız arsız!
Olan işler dimağını azıcık yorsun!
Biliyorum elbisemle eğleniyorsun;
Biliyorum baldırını o kadar nazla
Örten bir tek ipek çorap kıymetçe fazla
Benim bütün elbisemden... Hatta
kendimden...
Biliyorum: Çünkü bu gün şu dünyada ben
Neyim, bir hiç... İşe güce yaramaz
topal...
Sen sağlamsın, senin hakkın, dünyadan zevk
al:
Çünkü orada düşmanlarla boğuşurken biz
Siz muhteşem salonlarda şarap içtiniz!
Ey gözünün rengi bana yabancı güzel,
Her yolcunun uğradığı ey hancı güzel.
Sen yabancı kucaklarda yaşarken her gün
Yapıyorduk biz de kanla, barutla düğün.
Sen o sıcak odalarda cilveli, mahmur
Dolaşırken... Biz de tipi, fırtına,
yağmur,
Kar altında kanlar döktük, canlar
yıprattık
Aç yaşadık, susuz kaldık, taşlarda yattık.
Sen açılmış bir bahardın, biz kara kıştık;
Bizden üstün ordularla böyle çarpıştık...
Gülme öyle bana bakıp pek arsız arsız,
Sen ey dışı güzel, fakat içi çamur kız!
Sana karşı haykıranı mecbursun dinle;
Bugün hesap göreceğiz artık seninle:
Ben cephede geberirken, geride vatan
Aşkı ile bin belalı işe can atan
Anam, babam, karım, kızım eziliyorken
Dağlar kadar yük altında... Gel, cevap
ver, sen
Bana anlat, anlat bana siz ne yaptınız?
Köpek gibi oynaştınız, fuhşa
taptınız!
Anavatan boğulurken kıpkızıl kanda
Yalnız gönül verdiniz siz zevke,
cazbanda...
Ey nankör kız, ey fahişe unutma şunu:
Sizin için harbederken
yedim kurşunu.
Onun için topal kaldı böyle bacağım,
Onun için tütmez oldu artık ocağım.
Nazlı nazlı,
yatıyorken sen yataklarda
Sallanarak ölü kaldık biz
bataklarda.
Kalbur oldu süngülerle çelik bağrımız,
Bu amansız boğuşmada öldü yarınımız,
Ya siz nasıl yaşadınız? Bizim kanımız
Size şarap oldu sanki... Şehit canımız
Güya sizin mezenizdi! Yiyip içtiniz;
Zıpladınız, kudurdunuz arsız, edepsiz!...
Gerçi salonlarda senin “yıldız” dı adın,
Hakikatle fahişesin ey alçak kadın!...
Ey allıklı ve düzgünlü yosma bil şunu;
Bütün millet öğrenmiştir senin fuhşunu.
Omuzunda neden seni fuzuli çeksin?
Kinimizin şiddetiyle gebereceksin!...
HÜSEYİN NİHAL ATSIZ 4390
Hayatı mücadelelerle doludur. Eserleriyle hayatı ahenk
oluşturur. İnandığı davadan hiç taviz vermemiş, içiyle dışı bir yaşamıştır.
Türk Milliyetçiliğine, Türkçülüğe O’nun zamanında yapılan her saldırı
karşısında Atsız’ı bulmuştur.
Dava adamlığının verdiği ifrat-tefrit konularını girmek
istemiyorum. Ancak O’nun ifade ettiği söylenen bazı konular bir çok Türk
Milliyetçisi tarafından kabul edilemez. Bu hal, tespit edildikten sonra,
mesele-i müstehire (bekletici mesele) sayılması daha doğru
olacaktır. Ben, bu hususta etnik gruplar yorumuna Osmanlı usulü değilse bile,
belli ilkeler nazara alınarak yaklaşılacağı kanaatindeyim. Açık söylemek
gerekirse Türk Milliyetçiliği’nin genel ilkeleri ve zamanımızdaki ışıklı yol;
Atatürk Milliyetçiliği şaşmaz mihenk taşımızdır.
Atatürk Milliyetçiliği Türkçülüğün, Türk Milliyetçiliğinin
günümüzdeki bir uygulamasıdır.
O’nu anlatırken, Ziya GÖKALP devrinden sonra en büyük
Türkçümüzdür. Mücadeleleri karşısındaki azgınların saldırısının şiddetinden
dolayı büyük anlam kazanmaktadır.
Şöhreti ve etkileri Türklük yaşadıkça devam edecektir.
Toplumdaki kişilerle ilişkilerinde nezaket ve asaleti ender rastlanan
cinstendi. Sessiz ve çalkantısız akan büyük bir nehir manzarası seyrederken,
birden çırpınan, kulakları sağır eden çağlayan sesiyle karşılaşabilirdiniz. En
önemli bir fikri konuyu sunarken meselenin çözümü ve önemine göre O’ndaki
atılımı, ses tonu değişikliğini, mimik ve jestlerin insanı korkutan tavrını
görmeliydiniz.
Aşağıdaki şiirde anlattığı gibi, bir dava adamının
hissettiği en içten ve en doğal hislerle yazmıştır. Yüreğinizin başının
sızladığını hissedersiniz Atsız’ı okurken:
YOLLARIN SONU
Bu gün yollanıyorken bir gurbete yeniden,
Belki bir kişi bile gelmeyecektir bize
Bir kemiğin ardında saatlerce yol giden
İtler bile gülecek kimsesizliğimize.
Gidiyorum gönlümde acısı yanıkların..
Ordularla yenilmez bir gayız
var kanımda.
Dün benimle birlikte gelen tanıdıkların
Yalnız bir hatırası kaldı artık yanımda.
Yufka yüreklilerle çetin yollar aşılmaz;
Çünkü bu yol kutludur gider Tanrı Dağı’na.
Halbuki yoldaşını bırakıp dönenlerin
Değişilir topa da bir sokak
kaltağına.
İster düşün.. Kendini ister hayale
kaptır...
Uzar uzar çünkü
hiç sonu yoktur yolların.
Bakarsın aldanmışsın, gördüğün bir
seraptır
Sevimli bir hayale açılırken kolların.
Ey doğunun alnımı serinleten rüzgarı!
Ey karanlıkta bana arkadaşlık eden ay!
Arzularım bir oktur aşar ulu dağları,
Düştüğü yer uzakta dilek adlı bir saray.
O sarayda bulunca Tanrılaşan erleri
Artık gözüm arkaya bir daha dönmeyecek.
Hepsi sussa da “Kür Şad” uzatarak elini:
Hoş geldin oğlu ADSIZ kutlu olsun diyecek.
Allah rahmet eylesin. Atsız, Türklüğün, yirmi asırda eşsiz
kilometre taşıdır. Dönüm noktasıdır. Eserleri kütüphanenize seviye kazandırır.
Çoluk çocuğunuz Bozkurtlar’ın ölümünü, Bozkurtlar’ın dirilişini mutlaka okumalıdır. O zaman
tarihten sıçrayarak, atiye yerleşen nesle sahip oluruz. Yirmi birinci asırda
alnımızın dik olması için onun eserlerindeki ruhu tanımamız gerekir.
Ruhen gelişmemiş ve tatmin olmamışlar, Avrupa Birliği’ne
girebilmek için bütün manevi değerlerini bağışlayan mirasyedi hükmündedirler.
Başlarına takılan yularla kıvanç duyarlar. Halbuki O’nu okumuşlar,
kendilerine yaklaşım yapanları araştırma ve sezinleme kudretine sahip olurlar.
O, Cumhuriyet nesillerinin motorlarının benzinidir.
Araçlarının motorudur. Kafalarının asil düşünce sistemidir. Atsız, rehberdir.
Atsız, felsefedir. Atsız mihenk taşıdır.Atsız baş köşede fikirleri dinlenecek
Gökçe Dede’dir.
Ey! Ali Osman Sayın kardeşim! Tarih ve millet sevgisiyle
yazılmasını İstediğin Atsız’ı anma yazısını yeterince aydınlatıcı ve ilgi
sağlayacak şekilde yazabildim mi bilmiyorum. Bildiğim şudur ki, yirmi birinci
asırda bulunan ayağımızın ileri sıçramalarda sağlam yere basabilmesi için
tarihi değerlerimizi öz eleştiriden geçirerek iyi bilmemiz gerekir. Aksi
halde dökülen ve kokuşan bir yığın halinde görünürüz.
Değerli okuyucularım. Kitaplığınızda Atsız’ın eserlerini
bulundurunuz. Neslinizin geleceğinden korkmazsınız. Zaman zaman,
O’nun dünyasına uzanmakla bir şey kaybetmezsiniz. Avrupalı sizinle konuşurken
saygı beslemeye kendini zorunlu hisseder.
Atsız’ı tanımak size değer kazandırır.
TÜRKÇÜ
KİMDİR?
Türkçü,
Türk soyunun üstünlüğüne inanmış olan kimsedir. Bilir ki bugün görülen geri ve
kötü ne varsa, hepsi, geçici bir hastalığın belirtisidir ve geçmiş zamanlarda
bizi ileri götüren, zaferden zafere yürüten erdemlerin hepsi kanımızda,
ruhumuzda, içimizde gizli bir halde yaşamakta, belirecek imkan ve fırsat
aramaktadır
Türkçü,
milli çıkarları şahısların üstünde tutan, milli mukaddesata ve geçmişe saygı
gösteren, görev ahlakı yüksek olan, haksızlıklarla savaşta korkusuz bir
insandır.
Türkçü,
gününü gün eden veya dalkavuk bir insan olamaz. Sert yaşamaktan hoşlanır ve en
büyük sertliği de nefsine karşı gösterir. Tarihimizde kahramanlık ve büyüklük
bol bol bulunduğu için, bazı küçük milletlerin
yaptığı gibi kahraman ve kahramanlık icadına lüzum görmeden, esasen var
olanların hakkını vermekle yetinir. Böylelikle, milli kahramanlarına saygı gösterir,
fakat milli kahramanların kusuru da varsa, söylemekten çekinmez ve hiçbir
sebeple, kahraman olmayana kahramanlık payesi vermez. Hele Türklüğün
mukaddesatını yıkanı asla bağışlamaz ve bunları bağışlayanları düşman sayar
Türkçü,
alçak gönüllü olmaya mecburdur. Çünkü, kendini ileri sürmek, yaptığının
karşılığını beklemek veya takdir olunmak içindir. Halbuki takdir beklemek bir
bencilliktir. Türkçü, milletine bir hizmet yaparken, bunu, beğenilmek için
değil, görev bildiği için yapar ve yapacağı en büyük hizmetin bile, adı sanki
bilinmeden ölüp mezarsız yatan şehitlerin hizmeti yanında pek küçük kalacağını
bilir.
Türkçülük,
yükselmek için değil, yükseltmek içindir. Topluluklar, fedakar fertlerinin
çokluğu nispetinde yükselir.
Türkçülük,
bir fikir olduğu kadar da inançtır. İnanç olduğu için de tartışmasız, tenkitsiz
kabul olunur. Onun tartışılacak ve tenkit olunacak tarafı temeli, esası değil,
ayrıntılarıdır
Türkçüler,
dayanışmalı yaşamaya mecburdur. Dayanışma, az kuvvetle çok iş görmenin tek ve
değişmez çaresidir. Dayanışma olmayan yerde, için için
bir çekişme var demektir. Türkçü, ülküdaşları ile olacak bir geçimsizliğin
ülküye zarar getireceğini bilir
Türkçü hiç
şüphesiz, Türkten olur. Fakat her "Türkçüyüm" diyen Türkçü değildir.
Samimi olması ve Türkçülüğün şartlarına uyması lazımdır.
Türkçülüğün
en büyük görevi Türklüğe hizmettir. Bunun da baş şartlarından biri, çevresinde
bulunanlara Türklük sevgisini aşılamaktır. O, yorulmadan, bıkmadan, Türk
soyunun üstünlüğünü anlatacak yabancıların tehlikesini söyleyecek, Türk
ahlakının gereklerini bildirecek, barışmaz düşmanımızın Moskof olduğunu telkin
edecektir
Moskofçu
komünistin vatan haini olduğunu en iyi ve herkesten önce anlayan Türkçülerdir.
Onun için komünistlerle her yerde, her vasıta ile, her şekilde savaşacaklardır.
Kısacası,
Türkçüler, XX.yüzyılda Türk milletinin fedakarlarıdır
(Orkun, 20 Ekim 1950)
|
|
YAVUZ BÜLENT BAKİLER
SIRRI Yüksel Cebeci
dostum, bana bir elektronik mektup göndererek ricada bulunuyor:
- Atsız ile ilgili hatıralarınızı lütfen yazınız!
1950 yılında, bütün ölçüleri parçalayacak ölçüde Turancı olduğumu ve o yıl
yeniden çıkan Orkun dergilerini okuyarak Nihal Atsız'ı çok sevdiğimi daha önce
de yazmıştım. Ömrümün bir devresine, tamamen Atsız'ın hakim olduğu doğru. Atsız
fikriyatıyla ilgili olarak çeşitli yerlerde konuştuğum ve yazdığım için, başıma
türlü belaların geldiği de doğru. Mesela ben, TRT'de çalıştığım yıllarda,
noksansız bir Atsız düşüncesiyle hareket ederek: Anadolu'da, Eski Türk Başkentleri
isimli sekiz bölümlük bir TV programı hazırladığım için idarecilerin büyük
hışmına uğradım. Kurumun misafirhanesinin tozlu topraklı, rutubetli o pis
bodrum katında, ikibuçuk yıl sürgün hayatı yaşadım.
Kültür Bakanlığı'nda Müsteşar Yardımcısı iken Atatürk'ün yanında, Milli
Mücadelemizin diğer kahramanlarına da sahip çıkmak istedim. Bu şuuru bana Atsız
kazandırmıştı. Bu bakımdan 80 yıllık Cumhuriyet devrinde, Kültür Bakanlığı
tamamen benim gayretimle Milli Mücadele kahramanlarımızdan Ali Fuat Cebesoy Paşa'nın Moskova Hatıraları isimli kitabını devlet
yayınları arasına aldı. Paşa'nın Milli Mücadele Hatıraları isimli ikinci
kitabının tamamlanmasına ramak kala 12 Eylül darbesi oldu.
Askeri idare, hem diğer Milli Mücadele komutanlarımızın hatıralarının Kültür
Bakanlığı yayınları arasında yer almasını durdurdu. Beni de hakkım olan birinci
dereceden beşinci dereceye indirerek bakanlık müşavirliğine çekti. Vazifede
kalsaydım, Milli Mücadelemizde hizmeti geçen ve savaş hatıralarını yazan bütün
kahramanlarımızın eserlerini bakanlık yayınları arasına katacaktım. Bu şuuru
bana, çeşitli yazıları ve konuşmalarıyla Atsız vermişti. Ama devlet hayatında
gördüm ki, birtakım ham kafalar kahramanlarımızı teke indirmek gafletinde ve
ihanetindedirler. Halbuki milletler, kahramanlarıyla yaşarlar. Biz, bir tek
kahramanı olan bir millet değiliz, birçok kahramanı olan bir milletiz.
Dün olduğu gibi bugün de Atsız yüzünden çeşitli haksızlıklara uğradığım için kat'iyyen pişman değilim. Aksine başım daha dik. Çünkü
Atsız bana, Türk olmanın, insan olmanın şuurunu kazandıran kutup
yıldızlarımızdan biridir.
Söyledikleri aklımda
KAYINPEDERİM İsmail Hakkı Yılanlıoğlu, Atsız'ın çok
yakın dostlarındandı. 1975 yılında Necdet Sançar Ağabeğimiz
(Atsız'ın kardeşi) vefat edince, birlikte başsağlığına gittik. Orada Atsız'ın
söyledikleri bütünüyle aklımda. Sanki bugünleri de görerek konuşmuş:
- CHP, 1950 yılına kadar, vatanperverliği tamamen kendi inhisarında tuttu. Kim
ki CHP'lidir vatanperverdir. Kim ki CHP'li değildir, vatan hainidir dedi. 1944
yılında, komünist Sabahattin åli ve arkadaşlarının ihanetini devrin Başbakanı
Şükrü Saraçoğlu'na açık bir mektupla bildirdiğim için CHP, beni, Necdet'i,
Türkeş'i, Orhan Şaik'i, Fethi Tevetoğlu'nu,
Sait Bilgiç'i, Zeki Soğuoğlu'nu, Hikmet Tanyu'yu, Prof. Zeki Velidi Togan'ı, Reha Oğuz'u, Prof. Hüseyin Namık'ı... Vatan haini
ithamıyla örfi idare mahkemelerine sürdü. Ne zulümler çektik... 1950 yılında
halkın çok büyük bir çoğunluğu CHP'yi pestil gibi yere yapıştırdı. CHP iktidara
gelebilmek için o halkın oyuna muhtaç. Artı, CHP'li olmayanlar vatan hainidir
diyebilir mi? Diyemez! CHP 1950 hezimetinden sonra, yeni ve tehlikeli bir silah
kullanmaya başladı. Bu yeni silah Atatürk düşmanlığı silahıdır.
Menderes 1950 yılında Atatürk'ü Koruma Kanunu çıkarmak isteyince endişeye
düştüm. Seyhan Milletvekili Arif Nihat Asya ve Sinan Tekelioğlu
ile konuştum. Yapmayın dedim. Böyle bir kanun çıkarsanız Türkiye'yi bölmek
parçalamak isteyen bütün ihanet şebekeleri Atatürk'ün arkasına
saklanacaklardır. Söyletmen vurun kabilinden büyük bir taassup meydana
gelecektir. Bu kanun faydadan çok zarar doğuracaktır. dedim, dinletemedim. 1960
yılında, DP ileri gelenlerini Atatürk Düşmanı silahıyla vurdular. Atatürk'ün
son Başbakanı Celal Bayar'ı bile Atatürk düşmanı ilan ettiler. Yarın aynı
silahla nice doğrular yok edilecektir. Göreceksiniz.
----------------------
YAĞMUR ATSIZ:
BABAM KAFATASÇI OLACAK KADAR APTAL BİR